Batman: Knightfall Part 1 همانطور که از نامش پیدا است، پارت اول هست و این یعنی داستان به پایان نمی‌رسد اما در ادامه این نقد خواهیم دید که چطور کارگردانی جف وامستر (Jeff Wamester) و قلم جرمی آدامز (Gerry Adams) توانسته‌اند خستگی استخوان‌سوز و استرس مهارنشدنی بروس وین را به یکی از قوی‌ترین پرتره‌های روان‌شناختی چند سال اخیر دی‌سی تبدیل کنند پس همراه آورا گیم باشید.
دهه‌ی نود میلادی برای کمیک‌های دی‌سی دوران دگرگونی‌های بزرگ و تاریک بود و ناشران تصمیم گرفتند اسطوره‌های رویین‌تن خود را تا مرز نابودی فیزیکی و روانی ببرند. در این میان، خط داستانی افسانه‌ای Knightfall (سقوط شوالیه) همواره مانند قله‌ای دست‌نیافته در اقتباس‌های سینمایی و انیمیشنی باقی مانده بود. اکنون کمپانی وارنر و دی‌سی با فرمت سه‌گانه‌ای بزرگ، بخش اول این حماسه را با نام Batman: Knightfall Part 1 راهی بازار کرده‌اند.
داستان Batman: Knightfall Part 1 | استراتژی شوم یک نابغه و آناتومی یک فروپاشی
داستان با یک نقشه‌ی نابغه‌وار و شرورانه با انفجار و تخریب کامل تیمارستان آرکام توسط غول تازه‌واردی به نام Bane آغاز می‌شود. Bane برخلاف اکثر اشرار گاتهام، پیش از شلیک اولین گلوله، نقطه‌ضعف بتمن یعنی محدودیت‌های جسمانی انسان را شناخته است. او با آزاد کردن تمام شروران دانه‌درشت و خطرناک گاتهام، بتمن را در یک ماراتن فرساینده، بی‌وقفه و شکنجه‌آور قرار می‌دهد و بتمن شب‌ها و روزها بدون لحظه‌ای خواب یا استراحت، مجبور هست یکی پس از دیگری با جوکر (Joker)، پوینزن آیوی (Poisen Ivy)، کیلر کراک (Killer Croc) و بقیه‌ی جنایتکاران دست‌وپنجه نرم کند آن هم زمانی که Bane (بین) از درون سایه‌ها با لبخندی سرد، کاهش تدریجی ضربان قلب و فرسایش روانی شوالیه تاریکی را نظاره می‌کند.
ریتم فیلمنامه‌ی جرمی آدامز در Batman: Knightfall Part 1 فوق‌العاده نفس‌گیر است. فیلمنامه وقت خود را تلف نمی‌کند و هر سکانس اکشن مانند یک وزنه‌ی سنگین روی دوش بتمن اضافه می‌شود تا مخاطب در طول 78 دقیقه، زاویه‌ی دیدِ خسته‌کننده و فشار روانی بروس وین را با تمام وجود احساس کند. حضور پررنگ ژان-پل ولی (Jean-Paul Valley که با نام عزرائیل شناخته می‌شود) و تضاد ایدئولوژیک او با متد عدم کشتن بتمن، بستر مناسبی برای بخش‌های بعدی سه‌گانه ایجاد می‌کند.
کارگردانی و ساختار بصری Batman: Knightfall Part 1 | خشونت عریان و تاریکی خونین
بزرگ‌ترین شجاعت سازندگان، پایبندی به درجه سنی R (مخفف Restricted به معنی در صورت اجازه والیدن افراد زیر 17 سال می‌توانند تماشا کنند) برای نمایش بی‌پرده خشونت مفرط و اتمسفر خفقان‌آور کمیک‌های 1993 است. جف وامستر در مقام کارگردان، گاتهام را یک شهر مدرن نشان نمی‌دهد و یک برزخ گوتیک، بارانی و خیس از خون به تصویر می‌کشد. سبک انیمیشن پخته‌تر و خشن‌تر از کارهای مرسوم قبلی دی‌سی بوده و سایه‌پردازی‌های سنگین، خطوط تیز در طراحی چهره‌ها و تاکید روی جراحات روی بدن بروس وین، احساس آسیب‌پذیری او را صدچندان می‌کند.
مبارزات تن‌به‌تن سنگین، ملموس و پر از ضربات دردناک هستند. طراحی نبرد نهایی بتمنِ از پا افتاده با بینِ سرشار از ماده ونوم (Venom)، یکی از بهترین سکانس‌های تاریخ انیمیشن‌های سوپرهیرویی محسوب می‌گردد که پایان‌بندی شوک‌کننده و معروف کمیک را با استانداردهای بصری امروز بازآفرینی می‌کند. فضای صوتی انیمیشن با ضرب‌آهنگ‌های سنگین و ارکسترالِ خشن، سایه شوم بین را در تمام صحنه‌ها پهن می‌کند. صداپیشگی آنسون مونت (Anson Mount) در نقش بتمن که لحن صدایش با گذشت زمان خسته‌تر و شکننده‌تر می‌شود، در کنار صدای عمیق و تهدیدآمیز مایکل ماندو (Michael Mando) در نقش بین، ترکیبی فوق‌العاده پدید آورده است.
شخصیت‌پردازی Batman: Knightfall Part 1 | غول ونومی و شوالیه‌ای که تکه‌تکه می‌شود
انیمیشن Batman: Knightfall Part 1 بالاخره تصویر درست و شایسته‌ای از بین به عنوان یک استراتژیست ارشد نمایش داده و او را فقط از یک عضله متحرک جدا می‌سازد. بینِ مایکل ماندو باهوش، صبور و بی‌رحم است و می‌داند چگونه غرور بتمن را پله‌پله خرد کند. در طرف مقابل، بروس وینِ این انیمیشن لجباز و تنهاست و زجر کشیدن او از آسیب‌های کهنه جسمی و نادیده گرفتن هشدارهای آلفرد و رابین، سقوط او را دراماتیک‌تر و دردناک‌تر می‌کند.
انیمیشن Batman: Knightfall Part 1 دقیقاً همان شاهکار تاریک و بی‌رحمانه‌ای است که هواداران قدیمی بتمن سال‌ها منتظرش بودند. اثری که بدون باج دادن به مخاطب عام، یکی از ماندگارترین فصول تاریخ کمیک بوک را با وفاداری کامل، خشونتی ملموس و ریتمی طوفانی به تصویر می‌کشد. نظر شما چیست؟ آیا DC باز هم به فرمول موفق ساخت خود بازگشته؟
