ورود

گیرمو دل تورو هویت نمادین شخصیت بلید را متعلق به وسلی اسنایپس می‌داند

blade

فهرست

گیرمو دل تورو، کارگردان فیلم Blade 2، در تازه‌ترین قسمت از مجموعه IGN30 Icons پرده از راز نافرجام ماندن پروژه بلید ماهرشالا علی برداشت؛ شکستی که به گفته او هیچ ارتباطی به کوین فایگی ندارد.

بازسازی مورد انتظار فیلم بلید از سوی مارول، نخستین بار در سال ۲۰۱۹ معرفی شد، اما پس از برخورد با موانع متعدد در نهایت به سرانجام نرسید. ماهرشالا علی با وجود سال‌ها تمرین در هنرهای رزمی مختلف تا مرز آسیب‌دیدگی جدی زانو، چنان از این پروژه ناامید شد که به کلی از ایفای نقش انصراف داد و مهارت‌های رزمی تازه‌اش را در فیلم Your Mother Your Mother Your Mother به کار بست.

رسانه IGN با توجه به سابقه دل تورو در کارگردانی قسمت دوم بلید، علت به سرانجام نرسیدن این پروژه را از او جویا شد؛ از نگاه این کارگردان، ریشه اصلی ماجرا به قدرت غیرقابل انکار وسلی اسنایپس بازمی‌گردد.

او در پاسخ گفت:

به شما اطمینان می‌دهم و این حرف را با جدیت و از روی آگاهی می‌زنم، ۵۰ درصد از هویت بلید، در وسلی اسنایپس خلاصه می‌شود. شاید او سرراست‌ترین و بی‌دردسرترین بازیگر برای همکاری نباشد، اما هر بار که جلوی لنز دوربین می‌ایستاد، با خودم می‌گفتم او یک ستاره واقعی سینماست.

برای نمونه، تفنگ زیبایی که طراحی کرده بودیم را به او نشان دادم، همان سلاحی که دیتر راینهارت و در نهایت ران پرلمن با یک تیغه در جلوی آن استفاده می‌کنند و او نگاهی به آن انداخت. سپس گفت: این به درد بلید نمی‌خورد. تفنگ جذابی به نظر می‌رسد، اما برای بلید مناسب نیست. وقتی دلیلش را پرسیدم، پاسخ داد: چون بلید خودش یک سلاح کشنده محسوب می‌شود. او تأکید کرد: من دنبال اسباب‌بازی‌ها نیستم؛ بلکه خود مرد را می‌خواهم. این شخصیت یک آدم خطرناک به حساب می‌آید. اگر تجهیزات زیادی به من بدهید، شبیه بتموبیل و کمربند بتمن می‌شود و دیگر بلید نخواهد بود. همان‌جا با خودم گفتم: آه، این مرد کاملاً کارش را بلد است.

هرچند دل تورو با لحنی شوخ‌طبعانه اسنایپس را ۱۰۰ درصد از هویت بلید دانست، اما بخش دیگر این معادله را به هنرنمایی فیلم‌ساز مرتبط ساخت. او توضیح داد که برای خلق سبک منحصربه‌فرد خود در دومین فیلم این مجموعه، چگونه شیوه فیلم‌سازی استیون نورینگتون را با دقت مورد مطالعه قرار داده است.

او افزود:

چهار یا پنج کارتن پر از راش‌های روزانه فیلم استیون نورینگتون در اختیار داشتم. تمام آن نوارهای VHS را با دقت بررسی کردم و دقیقاً متوجه تکنیک فیلم‌برداری او شدم. او از ترکیب‌بندی‌های دوربینی بسیار عجیب و خارق‌العاده‌ای بهره می‌برد. به عنوان مثال، یک دوربین در ارتفاع پایین با لنز بلند را درست مقابل دوربین دیگری در ارتفاع بالا با لنز واید قرار می‌داد. پس از بررسی دقیق این چیدمان‌ها، تصمیم گرفتم مسیر متفاوتی را در پیش بگیرم.

با این حال، یک چیدمان خاص در قسمت دوم بلید داشتیم که از ۱۳ دوربین همزمان، شبیه به یک رقص باله، تشکیل می‌شد. در این صحنه، یک دوربین به سمتی خاص حرکت می‌کرد و درست در لحظه کات من، از مسیر دوربین دیگر می‌گذشت. به همین دلیل پیش از شروع فیلم‌برداری دستور کات می‌دادم. بنابراین به خوبی آگاه هستم که کار تیم سازنده در فیلم اول تا چه حد خارق‌العاده بود.

این فیلم‌ساز مکزیکی همچنین فیلم اول بلید اثر نورینگتون را به خاطر درهم‌شکستن کلیشه‌های رایج آثار کمیک‌بوکی ستود و آن را سرآغاز عصر نوینی در سینمای ابرقهرمانی دانست؛ روندی که تأثیرات آن تا به امروز نیز به چشم می‌خورد.

هر بار که اسنایپس روی زمین فرود می‌آمد یا می‌‌چرخید، دقیقاً شبیه یکی از شخصیت‌های کمیک‌بوکی نیل آدامز به نظر می‌رسید. او به طور ذاتی ظاهر یک کاراکتر کمیک‌بوکی را دارد. به باور من، قسمت اول بلید تاریخ اقتباس‌های کمیک‌بوکی را برای همیشه تغییر داد. پیش از آن، مخاطبان تنها با فضای پاک، زیبا و سالم سوپرمنِ ریچارد دانر یا دنیای عجیب‌وغریب بتمنِ تیم برتون روبرو بودند. اما فیلم استیو جسارت و نگرش جدیدی را به این ژانر تزریق کرد. به نظرم بدون بلیدِ استیون نورینگتون، آثاری همچون ماتریکس یا X-Men هرگز خلق نمی‌شدند. کار آن‌ها در تاریخ سینما یک دستاورد عظیم به شمار می‌رود و من با کمال میل و بی‌پروا، میراث‌دار این اثر بزرگ شدم.

دل تورو در یک خاطره خنده‌دار تعریف کرد که چگونه در زمان فیلم‌برداری قسمت دوم بلید با نوشیدنی انرژی‌زای ردبول آشنا شد. او با علاقه از این پروژه به عنوان فیلم کوکائینی خود یاد می‌کند، چرا که در آن دوران روزانه حدود ۴۰ قوطی از این نوشیدنی را سرمی‌کشید.

قسمت دوم بلید و Pacific Rim، سرگرم‌کننده‌ترین آثاری هستند که تا به حال جلوی دوربین برده‌ام. در آن روزها واقعاً به من خوش می‌گذشت. شاید ورود ردبول به بازار و ناآشنایی من با نحوه مصرف آن نیز در این هیجان بی‌تأثیر نبود. به طوری که روزانه و بدون هیچ اغراقی، حدود ۴۰ قوطی ردبول مصرف می‌کردم.

دقیقاً حال و هوای یک فیلم کوکائینی را تجربه می‌کردم. مدام فریاد می‌زدم: یالا، زود باشین بریم! کارتن‌های ردبول را یکی پس از دیگری سفارش می‌دادم و بین سیاهی‌لشکرها پخش می‌‌کردم. وقتی به آمریکا برگشتم، واردات این نوشیدنی از اروپا به تازگی آغاز شده بود. پزشکم هشدار داد که مصرف بیشتر از چهار قوطی در روز خطرناک خواهد بود، در حالی که من روزی ۴۰ تا از آن‌ها را می‌نوشیدم. واقعاً عجب آسیبی به شریان‌هایم وارد کردم!

هرچند وسلی اسنایپس موفق شد در فیلم Deadpool & Wolverine بار دیگر لباس بلید را بر تن کند، اما بازگشت او به این نقش در یک فیلم مستقل در آینده بسیار بعید به نظر می‌رسد، البته اگر اصلاً فیلم دیگری از این شخصیت ساخته شود. کوین فایگی، رئیس مارول استودیوز، در اعترافی معروف اظهار داشت که به خاطر ناکامی در به ثمر رساندن فیلم بلید با نقش‌آفرینی ماهرشالا علی، احساس یک بازنده و شکست‌خورده واقعی را دارد؛ بیانیه‌ای که علی نیز در مصاحبه‌های بعدی مهر تأیید کاملی بر آن زد.

علی در این باره گفت:

هنوز هم متوجه نمی‌شوم چرا این پروژه به نتیجه نرسید. تنها چیزی که می‌دانم این است که کوین آن را بزرگ‌ترین شکست کارنامه کاری خود خواند و من نیز با این حرف کاملاً موافقم. او حق دارد چنین احساسی داشته باشد.

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

جستجو

ورود به حساب کاربری​

[custom_login_form]