در شب هالوین 1978، جایی که سایه‌ی پهناور مایکل مایرز بر رویاهای یک شهر کوچکی چون هادونفیلد خیمه می‌زند، استودیوی ایل‌فونیک (IllFonic) تلاش کرده تا کابوس سینمایی جان کارپنتر را به یک بازی چالش‌برانگیز در ژانر وحشت نامتقارن بدل کند اما آیا واقعاً بازی Halloween: The Game می‌تواند در حد و اندازه‌ای که باید، حاضر شود؟ پاسخ من خیر است ولی بیایید به بازی یک فرصت دهیم پس در ادامه همراه آورا گیم باشید.
استودیوی ایل‌فونیک با سابقه‌ی ساخت آثار وحشت گروهی، این بار به سراغ مقدس‌ترین دارایی تاریخ سینمای اسلشر رفته است. بازی بی‌هیچ طفره‌ای، شما را به قلب شب سی‌ویکم اکتبر سال 1978 می‌برد که تاریکی تنها یک عنصر بصری نیست و پناهگاهی برای مایکل مایرز محسوب می‌شود تا بدون کوچک‌ترین صدایی، قربانیان خود را زیر نظر بگیرد. ترکیب اتمسفرسازی نوستالژیک با موتور آنریل 5، حس حضور مستمر در یک کابوس سینمایی را رقم می‌زند اما چالش اصلی بازی دقیقا در تعادل میان این حس وحشت خالص و مکانیزم‌های چندنفره نهفته شده.
داستان بازی Halloween: The Game | تلاش خوبی بود
روایت داستانی بازی برخلاف رویکرد مرسوم آثار صرفاً چندنفره، از یک بخش داستانی تک‌نفره برای مایکل مایرز نیز بهره می‌برد که رویدادهای فیلم اصلی سال 1978 را در قالبی سندباکس بازسازی می‌کند. نویسندگان سعی کرده‌اند با همکاری نزدیک با تولیدکنندگان اصلی فیلم، حس و حال یک اثر از دهه‌ی هفتادِ میلادی را از دیالوگ‌ها و پوشش شهروندان گرفته تا فناوری‌های آنالوگ آن دوران دقیقاً بازسازی کنند.
ساختار داستانی غیرخطی بازی Halloween: The Game به شما اجازه می‌دهد در نقش The Shape، محله‌های مختلف هادونفیلد را بپیمایید و ریشه‌ی کشتارهای آن شب شوم را بازآفرینی کنید. ایراد اما کوتاه بودن سناریوی تک‌نفره و اتکای بیش از حد آن به عنوان یک بخش تمرینی برای حالت چندنفره است که باعث شده تا عمق روایی لازم برای کسانی که تنها به دنبال یک تجربه‌ی داستانی مستقل و عمیق هستند، شکل نگیرد.
گیم‌پلی بازی Halloween: The Game | روی کاغذ، همه چیز عالی بنظر می‌رسد
گیم‌پلی بازی بر پایه‌ی یک نبرد نامتقارن یک در برابر چهار (1v4) بنا شده و یک بازیکن در نقش مایکل مایرز قرار می‌گیرد و چهار بازیکن دیگر کنترل شهروندان عادی هادونفیلد را بر عهده دارند. نوآوری اصلی بازی در حضور هوش مصنوعی NPCهاست که در سطح نقشه‌ی اثر نهفته است. بازندگان نباید صرفاً به دنبال کلیدها یا ژنراتورها باشند زیرا باید با هشدار دادن به اهالی شهر، جمع‌آوری ابزارهای خانگی و تماس با پلیس، گشت‌های انتظامی را به محل بکشانند.
در سوی مقابل، مایکل مایرز با قابلیت‌هایی نظیر کمین در سایه‌ها، جابه‌جایی مخفیانه و آسیب‌ناپذیری مطلق، یک ماشین کشتار بی‌رحم محسوب می‌گردد اما با این وجود، حضور چهار بازیکن آنلاین در کنار تعداد زیادی NPC در محیط‌های محدود، گاهی باعث شلوغی بی‌مورد و نامتعادل شدن توان رزمی دو طرف شده که از حس تعلیق و وحشت مخفی‌کاری بازی Halloween: The Game می‌کاهد.
گرافیک بازی Halloween: The Game | مکانیک‌هایی که بر علیه گرافیک عمل می‌کنند
از منظر فنی و بصری، بازی Halloween: The Game به لطف قدرت آنریل انجین 5، جزییات فوق‌العاده‌ای از هادونفیلد را به تصویر می‌کشد. نورپردازی چشمک‌زن چراغ‌های خیابانی، سایه‌زنی‌های دقیق، بازتاب نور روی ماسک سفید و بی‌روح مایکل و بافت‌های دقیق دهه‌ی هفتاد میلادی، جلوه‌ای کاملاً سینمایی به بازی بخشیده‌اند.
در بخش صوتی، افکت‌های صوتی نظیر صدای تنفس سنگین مایکل، خرد شدن شیشه‌ها و شلیک سلاح‌های شکاری با وسواس بازسازی شده‌اند. موسیقی متن با بازآفرینی تم‌های کلاسیک جان کارپنتر، به محض نزدیک شدن قاتل اوج می‌گیرد و استرس فوق‌العاده‌ای به بازیکنان منتقل می‌کند. با این حال، بازی از نظر بهینه‌سازی در بخش‌های شلوغ نقشه و هنگام هجوم همزمان NPCها با افت فریم و مشکلات فنی در انیمیشن‌های مبارزه تن‌به‌تن مواجه می‌شود که از روان بودن تجربه گیم‌پلی می‌کاهد.
بازی Halloween: The Game، یک ادای دین وفادارانه به سینمای کلاسیک اسلشر و یکی از کامل‌ترین تلاش‌های ایل‌فونیک برای فرموله کردن وحشت نامتقارن است. کوتاه بودن کمپین تک‌نفره و عدم تعادل کامل در برخی نبردهای گروهی، مانع از دست‌یابی بازی به یک اثر با تکرارپذیری بالا و لذت بخش می‌شوند اما اگر از شیفتگان فرنچایز هالوین و مایکل مایرز هستید یا به دنبال یک بازی گروهی هیجان‌انگیز با اتمسفر قوی در ژانر وحشت می‌گردید، امتحانش ضرری ندارد. نمره‌ی من به این بازی چیزی در حدود 5.5 از 10 هست، دقیقاً روی مرز بین بد و خوب بودن.
